FredThePen

Naar maandelijkse gewoonte zijn we met onze eetclub GJC op vrijdag 19 januari gaan tafelen, deze keer in Gasthof Halifax op de Emiel Clauslaan te Deinze. Deze keer waren we met 5. Prijsklasse: reken op ongeveer 40 euro per persoon (te veel).

Wat een leuke avond moest worden eindigde in een degoutante ervaring. De bediening is ronduit schandalig, ongemanierd en arrogant te noemen. En niet slechts van één personeelslid die er tegen zijn zin zou werken, neen, blijkbaar is het bij Halifax er de bedrijfspolitiek.

Ik eet al eens graag maar een contrefilet doet m’n wenkbrauwen toch een beetje fronsen. De ober komt langs en ik vraag even of de contrefilet wel vlees is. Begint hij me uit te lachen maar finaal verklapt hij me het antwoord niet. Leuk is dat van Halifax! Klein beetje contrecoeur wordt dit dan een entrecôte.

3 menu’s stonden op de kaart waar we uit konden kiezen. We peilen naar de mogelijkheid om iets – van dezelfde prijs – te vervangen door iets anders: “Aah, jullie willen à la carte eten?” krijgen we botweg als antwoord van een kleine ober met bruine kortharige bol. Dezelfde die me met m’n contrefilet uitlachte.

We bestellen ons de huiswijn maar van proeven is geen sprake, gewoon in het glas gieten en fles op tafel. Geen begeleidende woorden zoals alstublieft of eender wat. Zou ik zelfs niet van een Carrestel/Lunch Garden verwachten.

Met ingetrokken staart bestellen we een entrecôte. Vragen of het saignant of à point moet zijn? How zeg, wat denk je wel, we zitten hier wel in de Halifax in Deinze he! De kok (=Cock?) zal wel beslissen hoe je je vlees zal eten! Intussen geen brood of niets.
Als we naar de saus vragen somt hij de diverse sauzen op, duidelijk met tegenzin. Vragen naar wat Choron precies inhoudt levert geen bewegende lippen op. Vragen om de sauzen nog eens op te sommen evenmin.

Alsof ze het expres deden wachtten we 1u15 minuten op ons eten. Het Halifax decor is ok maar nu ook niet om ervan uit te gaan dat het ons zolang kan boeien. Bijna op het punt om met ingetrokken staart naar ons vlees te vragen krijgen we onze borden toe, opnieuw zonder begeleidende woorden. Deze maal door een vrouw gebracht, midden veertig jaar denk ik. Ik zie twee kleine stukjes vlees liggen naast een omvangrijk slaatje. Bang met de ervaring dat we tot nog toe van Halifax hebben vraag ik of er nog iets komt. “Eddegij schrik misschien?” Doodeerlijk antwoord ik “ja”. Krijg ik zo’n antwoord: “Mama zal goe voor je zorgen zenne, klein zoontje moet goed eten hé”.

Val ik figuurlijk nu toch omver van dat antwoord. Verwacht je niet van zo’n prijsklasse (van geeneen zelfs).

Intussen krijgen we frietjes en bij het serveren laat ze quasi de helft naast mij vallen, opnieuw zijn woorden zoals excuseer of sorry nog onontgonnen terrein voor de bediening. Daardoor werd ik toch wel kwaad en veegde ik de frietjes die op tafel waren maar toch naast m’n bord botweg op de grond.

Tien minuten nadat we ons eten kregen vraagt “mama” of we ons extra vlees nog niet kregen… “Neen bitch” bengelt over m’n lippen, maar het bleef in-monds.

We krijgen nog een schotel met de rest van ons vlees. Een snelle blik levert me volgend resultaat op: Bot en vet. Een tweede maar veel tragere blik deed me helaas hetzelfde besluiten, behalve dan een stuk waar onze messen niet doorheen konden, het was geen bot maar je mes werd er wel bot van, dus we gaven het op. Zitten we daar met hongerige magen in de Halifax, en dat voor een eetclubje dat maandelijks uitkijkt naar de volgende samenkomst.

Na de twee pietlullige stukjes vlees te hebben gegeten, besluiten we om ons op de frieten te concentreren. Gefrituurde patatten lijkt nog het enige dat ze tot een eetbaar einde kunnen brengen.

Komen er plots nog 3 halve zigeuners muziek voor de ganse Halifax in Deinze met hun harmonica en nog andere instrumenten brengen. Nou, hoewel we zoiets normaliter wel zouden kunnen missen, was het deze keer welkom om onze gedachten even te veranderen.

Intussen laat een lompe (en dezelfde kleine) ober ook nog eens een glas aan diggelen vallen.

Afruimen deden ze niet, pas 15 minuten nadat wijzelf het initiatief namen om de tafel half af te ruimen krijgen ze in de mot om ons van die stapel borden die wij bij elkaar zamelden te verlossen.

We hadden intussen al spijt dat we de menu namen want dat betekent dat er een dessert volgde. Ook dat duurde lang en zoals gebruikelijk geen alstublieft ofzo, nu ja, ons lichaam had al antilichamen aangemaakt voor dat soort onbeleefdheden intussen.

Dan vragen we de rekening. We betalen (met veel tegenzin) en vragen wel nog het BTW bonnetje. Ja zegt nog een andere ober maar neen denkt hij! Na een 5 minuten vragen we nog eens naar het BTW bonnetje, opnieuw ja zegt de ober en neen denkt hij. Finaal zijn we het afgetrapt zonder BTW bonnetje, we waren het kotsbeu. Lijkt dat niet op lichte fraude-praktijken in Gasthof Halifax te Deinze?

Nu mogen ze vind ik, toch wel rekening houden dat we elk moe zijn van een werkweek, waar wij gewend zijn van ons in 4 proberen te plooien om een klant zo tevreden mogelijk te maken. Als de obers werken, maken ze ons content en als wij werken maken we de anderen content… Je moet zelfs geen smile op ons gezicht toveren, gewoon je werk doen is voldoende! Is het zo moeilijk om zo af te spreken? Want dit in Halifax klopt bijna alles wat ik meemaakte. En voor een prijs die het helemaal niet verantwoordt.

Whaaw… Wat was dat vandaag zeg?

Ik heb een natuurlijk instinct om de bestuurders en passagiers van wagens vluchtig te bekijken en heel snel te ‘keuren’.
Had ik afspraak in Brussel deze morgen en van de ganse dag… Van deur tot 70km verder, in file enzovoort EN terug….

Was er nu eens niemand waarvan ik zoiets had van “ok, jou wil ik leren kennen”.

Zelfs niet in de typische VW Polo’s, Peugeot 206′en, enfin… typische vrouwenwagentjes.
De BMW’s (1 & 3’s) zaten dan weer vol met rasechte BMW-mensen… Hoe moet ik het noemen… donkerbruin/zwart haar plat naar achter vol gel, keurig hemdje, wellicht stinken die naar de deo en eau de toilette en dan nog een stom bluetooth oorsetje voor hun GSM. Natuurlijk gedragen aan de kant van de rijstroken ernaast. Die bezetten dan het linkerbaanvak zodat iedereen hun bluetooth oortje ziet maar rijden absoluut niet snel en als je aanstalten doet dat je ze wil voorbijsteken doen ze alsof ze je niet zien. BMW-mentaliteit dus.

En dat in een auto die baasjebraaf (of papabraaf) mooi voor hen sponsort. Vaak minimum-motor zonder opties (ahja, zelfs geen carkit en zie je vaak nog zo’n tom-tom-houder aan de voorruit plakken en zo’n ’stoere’ nepvin achteraan op dak geplakt).

En daarnaast had je vandaag nog de midlife-crisissers op de baan. Degene met de Porsche Carrera’s die zowat 5 jaar jonger lijken dan m’n pa. Enfin, het is hen wel gegund… Wie weet wat ik allemaal wel niet zal doen als ik 53 word…

Hieronder ik met eentje van bouwjaar 2006… En ja, was me supernamiddagje…
Eens eigen productielijn starten…