FredThePen

Gisteren, ging ik met m’n nicht iets eten in Hotel De Lourdes te Oostakker-Gent.
Een plaatsje vlakbij Lourdes de grot waar ik zo’n 5 à 8 jaar geleden geregeld ging eten.

We besloten ons binnen te zetten. We kregen zoals gewoonlijk de menukaart in onze handen gestouwd. Ik herinner me de superlekkere dagsoep à volonté van een aantal jaren terug. Kreeg je die in een grote kom en plaatsten ze de soepkom op tafel voor wanneer je wou bijvullen. Vroeg ik die ober met de avondshift van 29/08/2007 of het nog steeds zo was.
“Neen, ’t es ier geen all you can eat restaurant é”. Ok, dank u voor uw antwoord, slik.
All you can eat… Vanwaar herinner ik me dat? Homer Simpson wellicht. De ober (uiterlijk 22 jaar, wellicht studentje) had bruin-zwart haar met krulletjes, een lightversie van Sideshow Bob om in Simpson-sferen te blijven.

We bestelden ons elk braaf een tomatensoepje. En ja, het was nog steeds lekkere soep zoals een aantal jaren terug. Ik miste toch wat zout. Dus deed ik teken naar Sideshow Bob. Waarop hij te midden van het Hotel De Lourdes restaurant, relatief luid (we waren niet de enige klanten) roept “Wa est probleem?”. Opnieuw, slik. Beetje zout aub. Gelukkig kreeg ik die nog ook.

Waarom is Sideshow Bob toch zo? Enkele speculaties
• Er was ook een jonge serveuze aanwezig, hij wou misschien indruk maken
• Hij werkte er tegen zijn zin
• Hij voelde dat hij een te goede opvoeding had voor zijn klanten
• Mijn smoel stond hem niet aan

Intussen bestellen we elk een steak béarnaise. M’n nicht saignant en ik à point.
Krijgen we 10 minuten later, opnieuw van Sideshow Bob 2 keer een steak saignant. Eerst werd ik geserveerd en nadien m’n nicht, waar is het protocol naartoe? Hoe is het nu toch mogelijk? Dit is expres, die saignant!

Ik geef me niet gewonnen dus stuur ik dat stuk koe gewoon de keuken weer in. Natuurlijk had ik in tussentijd wat tijd om te koekeloeren, terwijl m’n nicht haar steak opslurpt.
Valt me toch iets op de vensterbank op:

RIP ViTheFly & TimoTheMosquitoTwin

Is het niet de verantwoordelijkheid van Sideshow Bob om ook daarover te waken?

Soit, ik krijg m’n steak na enige tijd toch à point. En dan begint de Hotel De Lourdes ober ons te irriteren. Komt hij welgeteld 7 keer op 30 minuten tijd vragen als alles naar wens is.
De baas is intussen toegekomen met z’n prachtige golden retriever (alle obers die aan tafel wat zaten na te kletsen staan plots recht en doen alsof ze werken). Die hond komt ons geregeld eens goeiedag zeggen. Wat super is, houd van honden. Ik houd het bij de helft van de steak voor bekeken (Eetlust valt snel weg met zo’n service) en geef de hond de rest van m’n steak.

Finaal besluiten we de belachelijke Hotel De Lourdes bediening te verlaten en vragen we de rekening.

Dit staat op de rekening gepresenteerd:

Maar met Sideshow Bob erbij zal het niet lang meer duren!

Gisteren, vrijdag rond 10u, werd ik op de dagkliniek van AZ Alma te Eeklo verwacht voor een mini-ingreep. Ik ben er gelukkig niet heelhuids uitgekomen want het was net de bedoeling één en ander weg te halen. Ik zie jullie al denken…. Neen, men raakte m’n mannelijkheid niet aan maar wel o.a. een cystje in de oorlel.

Voor het eerst werd ik volledig geanestheseerd, best wel vreemd maar blij het ook eens te mogen hebben ervaren. Zo’n 2u30 heb ik geslapen. Het meest vervelende was het plaatsen van de baxter, wat alleen maar aangeeft hoe soft de rest was. Rond 16u was ik al thuis en alleen m’n maag schopte door de anesthesie alle indringers zonder pardon buiten. Nu, zaterdag is alles weer zoals ervoor.

Alleen op de nazorg zie ik wat tegenop. Gedurende 30 dagen komt een Wit-Gele verpleegster dagelijks een wiek verversen, wat me toch wat lang lijkt.

Vriend in oorlog en overwinning… ik presenteer je Chris Nijboer (vanaf nu Chris Hawke). Al jaar en dag één van m’n beste vrienden en na z’n MBA te Vlerick gaat hij op 5 weken tijd het geluk in Hollywood proeven. Ja, Chris’ grote passie en droom is acteur worden. Na wat gepush zet hij de stap en sinds gisteren heeft hij z’n eerste voetjes op de Hollywood lanes gezet. Nu nog zijn ster. 5 weken en geen werkvisum zitten hem tegen dus wordt het alles geven. Overdag audities en s’avonds acteurschool waar hij onverwonderlijk voor werd toegelaten. En wie weet komen we hem tegen in Bond 31.

Alvast al een preview van z’n potentieel:

Captain Hawke

Pfff, posing for Armani is not the way I planned my life!

My name is Hawke, Chris Hawke

See you in another life

Fuckin paparazzi

En ja, Chris heeft een blogje (samen met een vriend die meegaat om ook zijn geluk te proeven): Hier waarop we normaalgezien al zijn avonturen goed kunnen volgen. We wensen hem alvast veeeeeel succes!

En mocht je met lege handen terugkomen, wat helemaal ok is, je hebt nog steeds je Vlerick-MBA om de wereld te verrassen!

Ik zit hier al sinds februari maar heb jullie nog geen rondleiding gegeven. Klik op een image om te vergroten:

Het gebouw

De receptie

Op achtergrond zie je de testomgeving van Symantec

Een van de vergaderzalen

Board room

Cafetaria (let op de kikkertafel )

Watergekoeld rek (voor de niet-kenners: dit is vrij innovatief, let ook op de dikke afvoerleidingen voor de waterkoeling)

Demoruimte voor watergekoeld rek met bijhorende plasma

En nu ons kantoortje (voordat de kuisvrouw langskwam)

Volgens ranglijsten zou 12% van het Belgisch internet achter deze deuren schuilen. Ik ben er al eens binnen geweest (warm & luidruchtig) en vrij indrukwekkend. 1600+ servers,… We zitten hier maw aan de bron. Lekker snel.

En om af te sluiten nog een mooie closeup van de parking

Heb je het al gemerkt? Je krijgt in supermarkten nog amper plastiek zakjes mee. Op zich vind ik dit een overdreven maatregel om de opwarming van de aardkloot te verhinderen. Ergens kan ik het begrijpen dat Colruyt, Carrefour, Aldi enzomeer dat toepassen. Daar gaan immers vooral prijsshoppers naartoe. Maar naar Delhaize gaan toch vooral comfortshoppers, niet? Zo pogen ze in elk geval zich te profileren. Zelfs hun website meldt:

“inspeelt op de behoeften van de consument: comfortabel winkelen, flexibiliteit, kwaliteitsaanbod van voedingsproducten en uiteraard nabijheid, zowel wat de ligging als wat de relaties met de klanten betreft.”

Ik wil niet arrogant zijn door te zeggen dat ik naar Delhaize ga, ik ga evenzeer naar de andere voornoemde ketens.

Het exclusieve en zogenaamde comfortabel Delhaize-gevoel verdwijnt onmiddellijk eenmaal je aan de kassa komt. Plots en zomaar uit het niets mag je betalen voor plastiek zakjes. 5 cent dan nog.

Dan vraag je de Delhaize-kassierster om zakjes en stelt die de vraag terug: hoeveel? Intussen probeer ik op m’n twee handen haar IQ in te schatten. Well… let’s see… I dunno… Hoe moet ik nu in hemelsnaam op voorhand gaan bepalen hoeveel zakjes ik nodig heb? Geef er genoeg en nadien zullen we afrekenen hé!
En je krijgt niet de zakjes die je vroeger bij Delhaize gewoon was, neen, je krijgt de vitalinea-versie ervan. De knuffelwaardige, babyhuiderige, fragiele, flinterdunne en zachte versie van de vroegere zakjes.

Intussen stel ik me ook de vraag hoe Delhaize dat geld aan de natuur kan doorstorten. Geen flauw idee hoe ik aan dat rekeningnummer moet geraken. Trouwens, geld voor zakskes maken kost ook energie dat de opwarming geen deugd doet! Maar goed, Delhaize rekent erop dat de consument dom genoeg is om er geen vragen bij te stellen. Dus laat ik hen in die waan.

Dan maar naar huis gaan? Ik doe de afstand kassa-wagen (op hun parking) nadien 1km met de wagen en dan terug afstand koffer-keuken. Zie ik al mooi dat de hoekjes van m’n diepvriesgerechtendozen m’n knuffelwaardige, dure zakjes hebben doorboord. Daar zaten zelfs geen flessen in maar blijkbaar is een doorsnee supermarktzakgewicht al teveel voor de mietjeszakken.

En dan bedenk ik? Wie heeft net het meeste de zakjes nodig? Mensen die te voet naar huis moeten, mensen die nadien het openbaar vervoer moeten nemen, mensen met een handicap, oude mensen… Maar Delhaize heeft er geen probleem mee dat zijn klant (al dan niet slecht te been) nadien op een overvolle bus zijn goederen mag samenrapen en misschien zelfs een deel moet achterlaten omdat hij het niet meer kan dragen. Een schaamtelijk moment voor de klant en dat Delhaize dit zich geen zier aantrekt of met dergelijke zakjes wil geassocieerd worden bewijst het feit dat hun logo er nog amper zichtbaar op staat.

Meneer Delhaize, serieus. Wil je geld voor je zakjes, vraag dat dan en ik zal ze ook nog kopen maar gebruik de natuur niet als een argument terwijl je frigo’s nog geen deuren hebben om de koelte te bewaren, terwijl displays in alle soorten lichtjes staan te flikkeren, energievretende TFT-schermpjes aan de kassa staan en ’s nachts je reclamepaneeltje nog mooi fel belicht wordt. Dit is niet inspelen op de behoefte van de consument, zo lach je de klant uit!!!!

Ik zou het nog ok vinden om voor zakjes te betalen mocht je hiermee een of ander sociaal doel sponsoren… maar hier wil je een vals imago opzetten van ‘look at me! Ik denk ook aan de natuur’.

M’n ouders waren afgelopen weekend aan de zee. Nu zij in Frankrijk zitten let ik op het appartement. Ze wisten me te vertellen dat ik zeker eens naar ‘die nieuwe winkel niet ver van Brazila in Lippenslaan’ moest, dat het echt iets voor me was. Op hun aanraden ben ik er eens gaan zien.

Whaaw, zalig! Ik ben er met lege handen binnen gekomen en met twee zakken naar buiten gegaan. Je vindt er alles om je te herbronnen in een gezellige en ontspannende sfeer. Gaande van allerhande (wellness)thee, kersepitkussens, natuurlijk ook wat cosmetica voor de vrouwen, olietjes voor bad, olietjes om de sfeer erin te brengen, kameraromatisators, badpareltjes en bruistabletjes… Alles voor je welzijn, lichaam, bad en bed als ik het in een slagzin moet samenvatten. Voor gezichtsmaskers en mannencosmetica voel ik me nog net iets te mannelijk maar als je met wat je daar allemaal kan vinden niet tot rust kunt ontspannen… Shame on you!

 Uiteindelijk liet ik me verleiden tot wat (slaapbevorderende) thee, lavendelbadaroma en wat educatieve literatuur om bij weg te dromen: Reflexzone massage, ontspannende massages en erotiserende partnermassages (neen, geen hardcore porn maar boordevol softe, sensuele en zintuiglijke prikkeltips). Nu nog een oefenslachtoffer vinden… Typisch ik, koop ik een boek waar ik niets mee kan doen…

Sorry als je een ludieke blogpost had verwacht… Deze site is finaal iets waar ik schrijf wat ik wil, wanneer ik het wil en hoe ik het wil. Jullie lezen het maar als jullie het willen, wanneer jullie het willen.

Ok, nu moet ik voorzichtig zijn met over dit onderwerp te spreken… Groot taboe hier in communistisch België.

Maar zeg nu zelf, je kan er toch maar een punt van maken als je je aangesproken voelt? Stel je bent werkzoekend en vindt na een jaar nog steeds geen werk, ondanks je continue zoektocht, inzet en beste bedoelingen. Als je dan die annonce leest van beroepsdopper, dan voel je je daar toch niet door aangesproken? Ik vind dat je pas door de mand valt als je over dat woord valt… Maar beroepsdoppers vallen over dat woord niet want die lezen geen vacatures. Iemand die teveel tijd had en zich gewoon eens dik wou maken over iets,… we moeten toch eens uitkijken om een breder vrijetijdsaanbod te creëren in België.

En ja, ook die horeca uitbater zijn annonce geraakt nu sneller ingevuld dan mocht dat niet zo zijn geweest. Gegarandeerd!

Uiteindelijk kan je de man die de annonce heeft opgemaakt toch weinig kwalijk nemen… We worden beetje gedwongen zo te denken…

Deze ochtend luisterde ik wat naar de radio toen ik plots een nogal vreemde zin hoorde:

“De boswachters raden het eten van visvangst uit Laakdal af”.

En sinds wanneer zitten vissen in bomen te tsjilpen? Heb ik iets gemist?

31 juli werd de timing voor wat een gezellige avond moest zijn… En het was dubbel en dik geslaagd. Onze gastheer, F. De Roo uit Aalter ontving ons in terrasselijk decor voor een avondje ‘chill’. De tafel werd verder vervolledigd met C. Stockman en een vriendin van C. Camille. Een goed glaasje bubbels met nadien druivensap voor volwassenen was de liquide metgezel (sjongejonges toch, dat zijn geen teksten meer he) van pizza die, ongeacht wat erop lag, naar pitta smaakte. Schijn bedriegt in Aalter! Van bloedserieuze gesprekken evolueerden we (degradeerden we?) in recht evenredigheid met de flesinhoud stilletjes naar de aftasting van de, tot nog toe, grenzen van het vrouwelijk Kortrijks genot. Zo waren we te weten gekomen dat één van de aanwezige vrouw (ik ga niet zeggen wie) nog maar in juni in aanraking kwam met het stuntelig gedrag van de Britse mannelijkheid. (drie mannen, één vrouw… Wat had je verwacht?)

Na’n tijdje werd het frisser en frisser waardoor ik galant een fleece-dekentje aan Camille voorstelde… Uiteraard werd dit minder galant geweigerd en zag ik me genoodzaakt het dekentje met m’n temperatuur te confronteren. Zo zijn we te weten gekomen dat geen seniele oude mensen zo’n dekentje nemen (met nodige accessoires: pijp, breinaalden, bril op puntje van de neus) maar dat het dekentje aanzet tot seniel gedrag en zo begon ik te memmeren over elektrik en ijnternèèt en gaze…